İyi Ki Varlar

Sonra,

Dili tembih ve nasihatle coşmuş bir kalabalık çıkageldi. Ağır konuktu bunlar. Bunca zaman, pek azında aynı gün gitmişlerdi. İlkin kulaklarımdan çekiştirir ardından sağlı sollu bir temiz döver sonrasında dizlerine serip serin ederlerdi. Ola ki, ben yine kaldığım yerden başlamışsam saymaya: “11,12,13”den sonra beni bir o yana bir bu yana çeker, yukarı aşağı sarsar, baktılar olmadı çiğnerlerdi. Annem, “Ne vakit bir kurt kapmışsa seni,  buradalar.” derdi. Kolları göğsünde kilitli, nasıl uslanacağım uzaktan izlerdi.

Onlar varken beklemek; olup bitenin her türlü başka hale geçişlerine ve kalışlarına tahammül etmek zor şeydi. Hele bir de, şu henüz olmuş ama bitmemiş, gelmiş ama gitmemiş sanrılarım; onlar yatak döşek uykularındayken ‘biraz umut!’ dualarım bir duyulsa, bir bilinse şu kapının eşiğindeki hayalet, hiç tereddütsüz beni derin bir kazanda uzun uzun kaynatır, geriye ne kadar kaldımsa onu da kaşık kaşık içerlerdi. Onlara sorsan, tembihle terbiye olmayanın sonu ateşte pişmekti.

 

 

Reklamlar

About sivedogan


Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: